In De Telegraaf van 18 augustus jl. gaat prof.dr. B. Smalhout in op het hedendaagse onderwijs. Hij baseert zijn kennis op een aantal publicaties en brieven die, hoe verschillend ook, uiteindelijk tot dezelfde conclusies komen. Namelijk dat het niet goed gaat met het onderwijs. En dat daardoor hele generaties kinderen en jonge mensen met een uiterst povere bagage het leven worden ingestuurd. Daarbij wordt gewezen naar de politiek als hoofdschuldige. Of, om het preciezer te zeggen, het linkse beleid van de laatste 30 jaar. Een van de publicaties, die Smalhout aanhaalt, is het boek over het handwerk De verwondering van het maken door Harry Verhoeven. Het handelt over klassieke ambachten, zoals metselen, timmeren, steenhouwen en smeden. Hijzelf is begonnen als allround metselaar, maar hij zag zijn vak niet alléén als het opeenstapelen van stenen met behulp van cement. Hij realiseerde zich, dat klassiek vakmanschap in relatie staat tot creativiteit, tot een bepaalde levensvisie en in feite tot het ontstaan van de menselijke cultuur. Citaat: 'Het maken van dingen met eigen handen en intellect geeft zin aan het bestaan, is in wezen de basis van kunst en verschaft de maker arbeidsvreugde en zelfrespect'. Verhoeven, die hiermee de spijker op de kop slaat, klom op tot directeur van de Bouw Educatie Groep in Veldhoven, een groot opleidingsinstituut. Hij bepleit in zijn boek de terugkeer van de klassieke ambachtsschool, die generaties lang goede vakmensen afleverde. En dat is iets, waar thans zo’n ernstig tekort aan bestaat. Dat komt, omdat de politiek altijd gedacht heeft, dat handenarbeid van lagere orde zou zijn dan hoofdarbeid. Vandaar dat het vandaag krioelt van de managers, maar er bijna geen loodgieter meer te krijgen is. Harry Verhoeven heeft met zijn zeldzaam goed gedocumenteerde boek een monument opgericht voor duizenden jaren oude ambachten, die hij weer een ereplaats in onze samenleving wil geven. Volgens Smalhout zou het een zegen zijn voor jongere generaties, als onze dwalende politici eens zouden luisteren naar deze hartstochtelijke meningen van schrijvers als Verhoeven, journalisten, onderwijzers en ambachtslieden, die ondanks hun messcherpe kritiek warmbloedige idealisten zijn gebleven.
Foto: Harry Verhoeven


Tijdens de Olympische Spelen wordt met veel belangstelling gekeken naar de prestaties van ‘onze’ jongens en meisjes. Jarenlang is door de sporters geoefend om het hoogst haalbare te bereiken en dat is een Olympische medaille. Soms is het een kwestie van éénhonderdste van een seconde. Goud, zilver en brons geven je aanzien,
Reageer!
Stuur door
Print