Tijdens de Olympische Spelen wordt met veel belangstelling gekeken naar de prestaties van ‘onze’ jongens en meisjes. Jarenlang is door de sporters geoefend om het hoogst haalbare te bereiken en dat is een Olympische medaille. Soms is het een kwestie van éénhonderdste van een seconde. Goud, zilver en brons geven je aanzien, terwijl sporters met een vierde plaats en lager snel worden vergeten. Het gaat allemaal om prestaties op het hoogste niveau. En dat niveau wordt in de sport bepaald door goud, zilver en brons. Gek eigenlijk, dat éénhonderdste van een seconde langzamer fietsen, zwemmen, roeien of welke sport dan ook niet meer lijkt mee te tellen. Zo’n vierde, vijfde of zesde plaats is toch ook een topprestatie van vakmensen. Jonge mensen willen nog wel eens wijzen naar het ongeloofwaardige gedrag van ouderen. Ik moet bekennen, dat ik hun voorbeelden in een aantal gevallen nog niet eens zo slecht vind. Het was Floris, 19 jaar en werkzaam bij een rietdekkersbedrijf, die mij gisteren het voorbeeld noemde van de Olympische Spelen. Floris meent ook, dat die rampfiguren in de politiek, zoals hij ze noemt, net zo geloofwaardig zijn als een dood paard en dat het zeker geen vakmensen zijn. Floris noemde het voorbeeld van Wijnand Duyvendak, GroenLinks kamerlid, die de afgelopen week in de media als leugenaar werd ontmaskerd. Een kamerlid met geen al te frisse achtergrond. Is ooit al eens inbreker geweest, heeft vastgezeten en speelt nu mooi weer van onder meer Floris zijn geld. Die gozer kan volgens Floris alles aan mekaar vastliegen en ontvangt daar ook nog elke maand een royaal gevulde zak met geld voor. En vaak krijgen die lieden dan ook nog een Koninklijke onderscheiding, als ze zoveel jaar op het pluche hebben gekleefd. Floris merkte nog op, dat hij, als het ooit zou voorkomen, voor zo’n onderscheiding zou bedanken. Eigenlijk zei Floris het heel treffend: Een kamerlid is toch bij ons in dienst? En je mag je werkgever toch niet voorliegen en bedriegen? Veertien dagen geleden was Floris op een zondagavond met z’n vrienden vrij lang aan het stappen geweest en de volgende morgen een halfuur te laat op z’n werk gekomen. Zijn baas had toen gezegd, dat dit de eerste en meteen de laatste keer was, want anders kon Floris wel voorgoed vertrekken. Zijn baas had ook opgemerkt, dat hij Floris eigenlijk niet graag kwijt wil, omdat hij een jongen is met gouden handen en dat hij zich ontwikkelt tot een waar vakman. Het levert Floris weliswaar geen medaille op, maar hij is eigenlijk best trots op dat compliment. De woorden van Floris zouden ons allemaal aan het denken moeten zetten. En vooral in de politiek mag best eens wat meer aandacht mogen komen voor jonge mensen met een handwerkberoep. Jonge mensen, die zich ontwikkelen tot vakmensen, daarvoor geen medaille vragen, maar best wel eens meer waardering mogen krijgen. Vergeleken met sommige klungelaars in de politiek meent Floris, dat de weegschaal, qua inkomen, wel een beetje in zijn richting mag kantelen. Eigenlijk ben ik het roerend met Floris eens.

Henk Mulder

Toon alle columns

Er zijn nog geen reacties op dit bericht.